‫پدرم همیشه می گفت،
‫که هرگز نمیشه به ‫شخصی اعتماد کرد که...
‫پدرم همیشه می گفت...
‫که هرگز نمیشه به ‫شخصی اعتماد کرد که...
‫یه چیزی ازت می خواد...
‫پدرم همیشه می گفت که ‫نمیشه به شخصی اعتماد کرد که...
‫یه چیزی ازت می خواد...
‫ولی این رو هم می گفت ‫که هرگز کسی رو ندیده که،
‫چیزی از کسی نخواد.
‫شاید واسه همینه که هرگز ‫دل شکستگیش رو بروز نداد.
‫شاید واسه همین بود که از ‫تمام مشکلاتش فرار می کرد.
‫فقط این رو می دونم که ‫جایی میونه ی راه،
‫هدفش رو از دست داد...
‫واسه همینه که من به ‫انتهای دنیا سفر کردم،
‫که دوباره پیداش کنم.
وبسایت دوستی ها تقدیم میکند
‫[فصل یک: ایالت ایندیانا]
‫حادثه ی بابا توی ماموریت نبرد قبلی ای که...
‫در منظومه ی سه گانه ‫رهبری می کرد اتفاق افتاد.
‫اشتباهش ساده بود،
‫ولی تقریبا به مرگ تمام افرادش منجر شد.
‫در بازگشتش به زمین،
‫بابا به اهمال کاری ‫به خاطر استفاده از مواد مخدر متهم شد،
‫اما یافته ها بدون نتیجه ی قطعی بود.
‫به خاطر زندگی حرفه ای پرافتخارش ‫ به عنوان خلبان جنگنده،
‫در این پرونده عفو شد،
‫ولی اهمیتی نداشت.
‫دیگه هرگز آدم سابق نشد.
‫خونواده مون دیگه اون خونواده ی سابق نشد.
‫می دونی خودت تصمیم گرفتی ‫بیای این جا، یادته؟
‫خودت می خواستی بیای این جا.
‫من نمی خواستم بیام این جا. ‫می خواستم تو رو ببینم.
‫خب، من الان دارم می بینمت دیگه، درسته؟
‫دلت برای خونه تنگ شده؟
‫این جا خونه ست دیگه.
‫نه، منظورم خونه ی واقعیه.
‫زمین.
‫نه.
‫نه، من عاشق این جام.
‫مامان میگه تو فقط داری فرار می کنی.
‫آره، خب من خیلی وقته...
‫با مادرت حرف نزدم.
‫اون نمی دونه این جا چه خبره.
‫درسته.
‫هر روز که این فرصت نصیب آدم نمیشه ‫که بخشی از یه چیز جدید باشه.
‫من این جا دارم تاریخ سازی می کنم.
‫ما داریم به دنیای کاملا جدید می سازیم.
‫تا این جا که دنیای مزخرفی بوده.
‫خیلی خب، می دونی چیه؟
‫بیا از یه مسیر دیگه بریم.
‫یه چیزی دارم که فکر می کنم خوشت میاد.
‫من که میگم اون رو ‫به هدف خورده در نظر بگیریم.
‫به هیچ وجه بابا. یه بار دیگه، ‫می تونم این کار رو بکنم.
‫وقت نداریم. باید راه بیفتیم.
‫بی خیال. یه بار دیگه. لطفا.
‫- آخرین باره؟ ‫- آخرین باره.
‫خیلی خب، بده اش به من.
‫و بعدش باید بریم یه پناهگاه رو بازرسی کنیم.
‫این پناهگاهه بازی هایی که با ‫عینک واقعیت مجازی انجام میشن،
‫یا وان آب گرم یا احیانا ‫سالن بولینگ هم داره؟
‫پناهگاهه. آذوقه و غذا داره.
‫این که حوصله سربره.
‫خدایا، چقدر از این مگس ها متنفرم...
‫می دونی این جا اسمشون رو چی گذاشتیم؟
‫جاسوس.
‫می دونی چرا؟
‫بگو که بدونم.
‫چون مگس های فضایی اند.
‫متوجه شدی؟
‫اکسور با یه سفینه باری آوردشون این جا و...
‫فضا...
‫اصلا چرا وقتی همه چیز در امن و امانه،
‫به پناهگاه های امن نیاز داریم؟
‫فقط... فقط تشریفات اکسوره.
‫می دونی گاهی حادثه ای اتفاق می افته،
‫یه حادثه ی غیرمترقبه،
‫و به یه مکان امن برای ژنرال و ...
‫اشخاص عالی رتبه نیاز داریم.
‫چرا اون ها این قدر مهم اند؟
‫چون در مواقع بحرانی رهبر لازم داریم.
‫در غیر این صورت ‫توی منظومه هرج و مرج میشه.
‫هرج و مرج؟
‫آره، می دونی...
‫آشوب میشه.
‫بی نظمی.
‫مردم دیوونه میشن.
‫اُه، مثل زامبی ها میشن.
‫آره، یه جورایی مثل زامبی ها میشن.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫- شونه ات رو شل کن . ‫- باشه.
‫روی تنفست تمرکز کن.
‫اوهوم.
‫دفعه ی قبل از کدوم طرف خطا رفت؟
‫راست.
‫پس این بار کدوم طرف رو نشونه می گیری؟
‫یه کم مایل به سمت چپ.
‫باد چه جوریه؟
‫نشونه گرفتمش.
‫نشونه گرفتی؟
‫- مطمئنی؟ ‫-آره.
‫فشار ب...
‫وای!
‫آفرین دختر!
‫- عجب شلیکی! ‫- بهترین شلیک عمرم بود.
‫بهترین معلم عمرت رو داشتی دیگه.
‫خیلی خب، توقف بعدیمون پناهگاهه،
‫و بعدش باید تو رو برگردونمت به شهر،
‫از رومینیا بخوام پیشت بمونه.
‫بابا من پرستار لازم ندارم.
‫چرا نمی تونم باهات ‫توی فلوتیلا بمونم؟
‫چون فلوتیلا یه پایگاه نظامیه،
‫و باور کن، حتی از پناهگاه ‫هم حوصله سربر تره،
‫ولی من یه هفته ای بر می گردم.
‫و می دونی که هر وقت بخوای ‫می تونی باهام تماس بگیری، درسته؟
‫فقط من اون بالا توی ابرها ،
‫درست بالای سرتم.
‫همه ی اون زندانی ها برای کار ‫حقوق می گیرند؟
‫نه. نه. حقوق نمی گیرند. ‫بهش میگن اصلاح شدن.
‫کار می کنند تا دِینشون ‫به جامعه رو ادا کنند.
‫از کجا می فهمید که ‫به اندازه ی کافی کار کردند؟
‫اون جور آدم ها هر چی کار بکنند کمه.
‫کسی... کسی صدای من رو می شنوه؟
‫داره میاد سمتمون و ‫به زندان نفوذ کردند.
‫از کنترل خارج شده.
‫این موجودات هر چی که هستند،
‫هر چیزی که سر راهشون بوده رو نابود کردند.
‫تراوِک، ساعت چنده؟
‫وقت بلند شدنه.
‫صبح به خیر، ستوان.
‫اُه، نه. نه. خاموششون کن.
‫وقت بیدار شدنه.
‫خاموششون کن.
‫میزان نوشیدنی ای که در جریان خونتون ،
‫مشاهده می کنم بالاتر از حد معموله ، قربان.
‫باید هفت گزارش زیرساختی رو بررسی کنید،
‫و سه تا پیغام جدید دارید.
‫پیغام ها رو پخش کن.
‫مکان: فلوتیلا.
‫سامرویل.
‫شنیدم دیشب پست دیده بانی رو پیچوندی.
‫فقط تو این فکرم که چرا ‫هیچ وقت به ذهنت نمی رسه من رو دعوت کنی؟
‫- چون عوضی ای. ‫- به هرحال ، پسر...
‫اون چیزهایی که می خواستی رو دارم ‫ولی خرجش دو برابر میشه، پس...
‫پیام رو پاک کن.
‫مکان: زمین.
‫چیزی نیست که من ازش حرف می زنم.
‫پیام بعدی.
‫مکان: اُسایریس.
‫سلام بابا.
‫دیر زنگ زدم چون فکر کردم ‫ممکنه خونه باشی،
‫ولی معلومه که نیستی.
‫شب بخیر آقای سامرویل.
‫اُه چند تا از این ها رو ‫خودمون از گلخونه چیدیم.
‫اُه، خوبند، مگه نه؟
‫آره، خوشمزه اند.
‫و من تمام جزئیات رو دارم ولی می دونم شما ‫می خواید همه چیز رو شخصا تایید کنید،
‫واسه همین منتظرتون موندیم.
‫اون منتظرت موند.
‫اُه و فکر می کنم همسایه های جدیدتون ‫دارند نقل مکان می کنند.
‫دیروز صدای یکی رو از اون تو شنیدم.
‫یه پسر کوچیک دارند،
‫پس باید به ایندی خوش بگذره.
‫پسرها خیلی رو مخ اند.
‫آفرین دخترم.
‫اُه و بابا مامان هم زنگ زد. ‫می خواست در مورد...
‫سفر اروپایی که خودش ‫و نامزدش تاد تو فکرش اند...
‫باهات صحبت کنه...
‫تاد کیه؟
‫من نمی تونم به این سوال جواب بدم قربان.
‫تراویک فید رو برگردون. همین حالا.
‫نمی تونم.
‫تمام ارتباطات با سطح،
‫به صورت موقت مختل شده.
‫خب، چقدر کمک کردی!
‫چقدر کمک کردی!
‫زمان تخمین زده شده ای داریم ‫که کی دوباره ارتباط برقرار میشه؟
‫تراوک هر وقت تونستی ...
‫یه پیام برای دخترم بفرست.
‫بهش بگو معلومه که اجازه میدم،
‫بره به گردش تفریحی،
‫و این که امروز رضایت نامه ام رو می فرستی.
‫تراوک اطلاعات بیشتری از،
‫آشوب توی زندان داریم؟
‫فعلا خیر، قربان.
‫تراوک...
‫بله، ستوان.
‫هر چیزی که می تونی در مورد تاد پیدا کن.
‫در رقابت مستعمره کردن سیارات جدید،
‫اکسور پیشوای بلامنازعی بود،
‫که مورد اعتماد صدها میلیون نفری بود،
‫که تحت حکومتش زندگی و کار می کردند...
‫که واسه همین هم بود که ‫ژنرال هرگز نمی تونست بذاره،
‫از پروژه ای که برای ‫نظارت در زندان اون پایین...
‫بهش محول شده بود خبردار بشن.
‫خط امن. بازپخش.
‫داره میاد سمتمون و به زندان نفوذ کردند.
‫از کنترل خارج شده.
‫این ها هر موجودی که هستند،
‫سر راهشون همه چیز رو نابود کردند.
‫نمی دونم این جا چه اتفاقی داره میفته،
‫اما زندانی های لعنتی بیرون اند.
‫بیرون اند. این موجودات همه جا هستند.
‫پایان پخش.
‫تنها باری که توی عمرم دیدمش،
‫بهم گفت اسمم اون رو،
‫یاد ایالتی که توش بزرگ شده میندازه.
‫ایندیانا.
‫همون موقع باید می دونستند،
‫که اون بیشتر نگران جایگاه خودش،
‫در جهانه،
‫تا مردمی که در واقع توی جهان زندگی می کنند.
‫ژنرال شهرهای بیرونی نابود شدند.
‫این موجودات هر چیزی که،
‫در سطح باشه رو از بین می برند،
‫و این حالا مسئولیتش با ماست.
‫ما به وجود آوردیمشون.
‫این ماجرا داره به نقطه ای می رسه،
‫که ازش امکان بازگشت نخواهیم داشت.
‫سرهنگ، اگه شما در جایگاه من بودید،
‫از نظر اخلاقی چطور این مشکل رو ...
‫حل می کردید؟
‫تا جایی که می تونیم آدم ها رو نجات میدیم،
‫و بعدش حقیقت رو میگیم.
‫اگه از دخالتمون در این قضیه آگاه بشن،
‫شرکت رو زمین می زنه.
‫عواقبش نسل ها فداکاری ‫و میراثی که به جا مونده،
‫رو نابود می کنه.
‫روراست تا کِی می تونیم ‫این قطعی ارتباطات رو حفظ کنیم؟
‫فرمانده تا چند روز ازش مطلع نمیشه.
‫تا اون موقع باید مشکل رو حل کنیم.
‫حل کنیم؟
‫این مشکل بقا نیست.
‫حرف از جمعیتی صدها هزار نفره ست.
‫افرادمون اون پایین خانواده دارند.
‫جون میلیون ها نفر در خطره.
‫اگه خشم عمومی باعث ‫بسته شدن این شرکت بشه...
‫اگه به کارمون پی ببرند،
‫بدترین اتهامی که می تونند بهمون بزنند چیه؟
‫نسل کشی.
‫و در حالی که اون فقط یکی از اتهاماته،
‫اتهامیه که تا ابد باقی می مونه.
‫اتهامی که نوادگانمون ‫ما رو باهاش به یاد میارن.
‫نباید شکست بخوریم.
‫البته.
‫قرار ملاقات بذار.
‫متاسفانه باید گزارش بدم که ‫الان ما زندان رو...
‫ نفوذ یافته در نظر می گیریم.
‫زندانیان دارای...
‫ویروس مرگبار اتولانید هستند.
‫بهمون اطلاع دادند که هر تلاشی از سوی ما،
‫برای دخالت به هر شکل،
‫یا بیرون آوردن هر شخص یا اشخاصی از سطح،
‫با انتشار عامل بیماری زا ‫در پایتختمون اُسایریس،
‫روبرو میشه.
‫سامِرویل، کِین.
‫شما نگران به نظر میاید، ستوان.
‫گوش کن، باید هر جور که شده...
‫یه پیام برای ایندی بفرستم.
‫می تونم این کار رو بکنم؟
‫فعلا خیر، قربان.
‫برای 23 ساعت آینده می خوام تک تک افرادِ...
‫حاضر سر این میز ردیابی بشن.
‫هر حرکت غیرعادی ای داشتند، ‫جداشون کنید.
‫سرهنگ.
‫این کار ممکنه جواب بده.
‫این چیزیه که می خوام: ‫نمودار زمانی علامت گذاری شده ای،
‫در مورد کل گزارشات حوادثِ...
‫هفت روزِ گذشته،
‫در پایتخت و زندان رو می خوام.
‫می تونم این کار رو بکنم؟
‫اون اطلاعات حالا محرمانه ست.
‫طبق چه صلاحیت قضایی ای محرمانه شده؟
‫به خاطر دوستیمون،
‫حقیقت رو بهت میگم.
‫بعدش به عهده ی خودته.
‫بیشتر چیزهایی که الان شنیدی دروغ بود.
‫ویروسی در کار نیست.
‫زندانیان دارای...
‫ویروس مرگبار اتولانید اند.
‫مضحکه.
‫اتولانید قابل مقایسه با یه ‫سلاح بیولوژیکی درجه ی ششه.
‫حتی اجازه ی انتقال به این جا رو هم نداره،
‫چه برسه به این که بخواد ‫در زندان نگهداری بشه.
‫ساختمون زندان ‫بخش تحقیقاتی محرمانه ای ،
‫برای کمک به مقابله و جلوگیری از ‫ بیماری در سیاره های نوظهور رو داره.
‫پس ما این جا پرورشش دادیم؟
‫بله، ما پرورشش دادیم.
‫پنج سال پیش یه ساختمون داخل زندان ساختیم،
‫ولی برای تحقیق نبود.
‫در حال پرورش هیولایی به نام راگِد بودیم.
‫ایده مون این بود که ‫این هیولاها رو،
‫تا وقتی که تعداد کافی ای ‫ ازشون به وجود بیاد نگه داریم،
‫و از اون جا بفرستیمشون بیرون،
‫و ازشون برای ایجاد ‫مستعمره های بیشتر استفاده کنیم،
‫تا گونه های بومی رو بکشیم یا ‫ همسان سازی کنیم.
‫زندانی هامون سه بارکش آذوقه ی ...
‫محلی رو تصرف کردند،
‫و تقاضای عبور امن به بیرون منظومه رو دارند.
‫اون ویروس پتانسیلِ...
‫کشتار تمام مستعمرات این کهکشان رو داره.
‫طبق قانون،
‫برای تهدید درجه ی شیش ‫باید به معاهده ی 84 استناد بشه.
‫معاهده ی 84 ما رو ملزوم به ‫ نابودی کامل مستعمره می کنه.
‫ولی وقتی زندانی ها از وظیفه ی ما،
‫در استناد به معاهده باخبر بشن،
‫باور دارم که جایگاه قدرتمندی در مذاکره،
‫برای نتیجه ای مطلوب تر خواهیم داشت.
‫اصلا موقعیت گروگان گیری ای در کار نیست.
‫هشت ساعت پیش،
‫راگِدها از زندان فرار کردند.
‫توی شهر کشتار راه افتاده.
‫دارند به سمت پایتخت حرکت می کنند.
‫کِین، از کنترل خارج شده.
‫برامون مهلتی تعیین کردند؟
‫ما 23 ساعت و 11 دقیقه زمان داریم.
‫لاپوشونیه.
‫تا 23 ساعت دیگه ما ‫رآکتورها رو منفجر می کنیم.
‫واسه اون ها فقط صدمات جانبی به حساب میاد.
‫یه معدن، چند تا شهر ‫و یه زندان.
‫تک تک اشخاص روی اون سطح،
‫اون جا اند چون ما اون جا گذاشتیمشون.
‫به خاطر این سازمان.
‫ژنرال خودشون از موقعیت آگاهی...
‫ستوان.
‫می دونم که شما یه دختر ‫کوچولوی تنها توی شهر دارید.
‫تو من رو به این جا انتقال دادی،
‫و تمام مدت از این ماجرا خبر داشتی.
‫احتمال به وقوع پیوستن این اتفاق،
‫اون قدر کمه که من...
‫تو گذاشتی من خانواده ام رو بیارم این جا!
‫هی، من باهات بحث نمی کنم، باشه؟
‫بهم اعتماد کنید وقتی میگم،
‫این جا داریم به تمامی زوایا نگاه می کنیم،
‫و بر این باورم که ما و ‫همین طور خانواده هاتون،
‫و تمام آدم هایی که،
‫اون پایین در سطح هستند، ‫از این مشکل به سلامتی عبور می کنیم.
‫تا 20 دقیقه دیگه،
‫ آشیانه ی هواپیما رو می بندند،
‫اون موقع دیگه هیچکس ‫ نمی تونه به ایستگاه رفت و آمد کنه.
‫ولی باید آرامش خودمون رو حفظ کنیم.
‫یه کم ایمان داشته باشیم.
‫ما این مسئله رو تاب میاریم.
‫تو تنها امیدشی ، کِین.
‫فقط امیدوارم هنوز ‫همون خلبانی باشی که یادمه.
‫[هشدار]
‫بجنب.
‫موشک ها رو فعال کن.
‫آتش!
‫هشدار، فراتر رفتن از نیروی گرانش.
‫هشدار.
‫هشدار، فراتر رفتن از نیروی گرانش.
‫هشدار.
‫کنترل دستی اضطراری.
‫هشدار. بار اضافی.
‫صندلیِ پرتاب مشغول به کار شد.
‫تو کی هستی؟
‫مهم نیست من کی ام.
‫یه تفنگ به سمتت نشونه گرفته شده،
‫پس چرا بهم نمیگی داری ‫داری چی کار می کنی؟
‫چون الان دیدم که ‫از آسمون پرت شدی پایین.
‫داشتم فرار می کردم.
‫زندان این پایینه.
‫نه اون بالا.
‫من زندانی نیستم،
‫ولی یه مرد مُرده ام.
‫اگه همین جوری این جا ‫بشینی، تو هم می میری.
‫الان باید این رو تهدید در نظر بگیرم؟
‫نه، تهدید نبود.
‫حقیقت بود.
‫تا تبدیل این منطقه به منطقه ی مرده،
‫فقط کمتر از 22 ساعت وقت داریم.
‫داری در مورد موجودات صحبت می کنی؟
‫چه موجوداتی؟
‫تو مشکلاتت رو بهم بگو،
‫شاید من هم مشکلاتم رو بهت گفتم.
‫توی زندان یه گروگانگیری صورت گرفته.
‫زندانی ها کنترل رآکتورهای ‫هسته ای رو به دست گرفتند،
‫و تهدید کردند که منفجرش می کنند.
‫اگه این کار رو بکنند، ‫تا 22 ساعت دیگه اتفاق می افته.
‫اون بالا همچین چیزی بهت گفتند؟
‫چون وقتی اون شورش ‫اتفاق افتاد من اون جا بودم.
‫بخش 2. پرستار بخش.
‫حالا مطمئنا می دونم که،
‫هیچکس توی اون زندان باقی نمونده.
‫پس یا دارند به تو دروغ میگن،
‫یا تو داری به من دروغ میگی.
‫من برای تو تهدیدی به حساب نمیام.
‫پس چطوره که اصلا ‫فراموش کنیم این اتفاق افتاده...
‫بگیر بشین!
‫نمی تونی تنهایی زنده بمونی.
‫با وجود اون موجودات که ‫اون بیرونند نمی تونی.
‫خب، پس کمکم کن.
‫چون این که این جا بشینیم با هم آشنا بشیم،
‫جواب نمیده.
‫کمک من رو می خوای؟
‫چی کار می تونی برام انجام بدی؟
‫چرا بهم نمیگی دقیقا چی اون بیرونه؟
‫تو چرا چیزی بهم پیشنهاد نمی کنی؟
‫ 22 ساعت تا این که کل این سیاره رو،
‫ منفجر کنند وقت داریم!
‫قبلا هم این رو گفتی.
‫موفق باشی.
‫لازمت میشه.
‫باید دخترم رو نجات بدم.
‫یازده سالشه و توی پایتخت تنهاست.
‫کمکم کن!
‫اگه خودم رو نرسونم اون جا، ‫اون می میره،
‫و تضمین می کنم که هیچکس اون بالا،
‫اهمیتی به آدم های این پایین نمیده.
‫و؟
‫من به یه پناهگاه امن نظامی دسترسی دارم.
‫بهم کمک کن برم به پایتخت،
‫بهم کمک کن دخترم رو پیدا کنم،
‫بهت پناه میدم.
‫پیشنهادم چطوره؟
‫باید در این خصوص بهم اعتماد کنی.
‫این پایین اوضاع سخته.
‫باید اعتماد دیگران رو جلب کنی.
‫براش وقت ندارم.
‫هی.
‫هی!
‫می خوای به پایتخت برسی، درسته؟
‫اُسایریس از اون طرفه.
‫باید بریم شرق.
‫باشه.
‫کت قشنگیه.
‫[فصل دو: ازدواج مصلحتی]
‫روزی که محکوم شدید،
‫زندگیتون تموم شد.
‫شما دیگه یه شخص نیستید. ‫[زندان فوق امنیتی اویر]
‫نژاد انسان دیگه برای شما ارزشی قائل نیست.
‫تنها چیزی که می تونید پس بدید،
‫تعهد سرسختانه تون به کار و خدمت به...
‫تمام نیازهای این زندان ‫و مردم این مستعمره ست.
‫هر روز من یه دونه از این موها رو توی غذام،
‫پیدا می کنم،
‫و می دونم از کجا میاد.
‫رئیس زندان رو می شناسم،
‫میره توی آشپزخونه و ‫یکی از موهاش رو می کنه،
‫و میذاردش توی غذای من.
‫می بینیش؟
‫می بینیش، ویم؟
‫همیشه.
‫مشکلی نیست.
‫کارمل انفرادیه. کلید رو داره.
‫شماها که نقاشی هفته ی پیشش رو یادتونه، نه؟
‫آره.
‫تنها چیزی که کمه ‫گرفتن رشته هگزونیه که،
‫از آزادساز اضطراری تغییر مسیر میده.
‫تو واقعا همه ی این ها رو فهمیدی؟
‫نگفت به یه جور مجرا نیاز داریم؟
‫آره. اون بخشش آسونه.
‫جوراب هامون.
‫الیاف پنبه.
‫همین؟
‫هر کدومِ ما می تونه انجامش بده.
‫کارمل هم توی اون دوره آخر انفرادی ‫عقلش رو از دست داده.
‫آقایون ما باید به صحتِ...
‫این اطلاعات شک کنیم.
‫ما که نمی دونیم. شاید هوش و حواسش،
‫سر جاش نبوده.
‫ساکت شو.
‫تازه ما حتی نمی تونیم ‫وارد مجراهای طیفی بشیم.
‫در مقابل فشار مهر و موم شده اند.
‫حتی به اون رشته هم نمی تونیم برسیم.
‫نمی تونیم بهش برسیم.
‫پس چرا حتی راجع بهش حرف می زنیم؟
‫کارمل الان هم به یکیشون ‫دسترسی پیدا کرده.
‫بدون این که شناسایی بشه.
‫چرنده.
‫واسه همینه که باید بریم.
‫همین حالا.
‫قبل از این که بفهمند.
‫کدوم سلول؟
‫اون نمی دونه.
‫نمی دونه. همه شون شبیه همدیگه اند.
‫نمی دونه؟
‫البته که نمی دونه.
‫دیوونه ست.
‫دیوونگی درد خیلی رایجِ...
‫این بخش هاست.
‫این تنها شانسمونه.
‫فقط باید تمام سلول های انفرادی پر بشن.
‫این تنها راهیه که مطمئن میشیم ‫یکیمون توی سلولِ درسته.
‫بعدش آزاد می شیم،
‫از طریق اتاقک نگهبانی ‫به سیستم دسترسی پیدا می کنیم،
‫و آزادسازی اضطراریِ ‫تمام سلول ها رو فعال می کنیم.
‫گروه باستاک هنوز پایه اند؟
‫دو به شک باقی موندند.
‫البته. البته.
‫چون هر جور که بهش فکر کنی،
‫اقدام به خودکشیه.
‫می شنوی؟
‫اقدام به خودکشی...
‫فقط وقت بیشتری می خوان.
‫وقت بیشتری می خوان.
‫خب، خب ، خب...
‫آقای کارمل.
‫چیِ انفرادی رو این قدر دوست داری؟
‫هوم؟
‫این مال توئه؟
‫انگار تو الان هم از بازی جلویی.
‫این جا خیلی ها،
‫با درک ناامیدانه ی این که،
‫زندگیشون دیگه ‫بی معنی شده، با خدا صحبت می کنند.
‫واسه همین دعا می کنند،
‫و به عنوان راهی برای ‫کنار اومدن با احساس گناهشون،
‫از اعمالی که مرتکب شدند ‫با خودشون میگن بخشیده شدند.
‫ولی همه اش توی ذهنه.
‫چون در واقعیت،
‫اگه بهشت هست ‫باید جهنمی هم باشه،
‫و با این که من باهاش میونه ی خوبی ندارم،
‫شغلم اینه که خوبی رو بر اساسش برقرار کنم.
‫پس ایمان داشته باش.
‫ایمان داشته باش که این مکان،
‫به جهنم شخصیِ خودت تبدیل میشه.
‫شاید فکر کنی،
‫این اولین دوره ی حبسم توی همچین جاییه.
‫اولین باریه که با...
‫با آدم عوضیِ وراجی ‫مثل تو حرف می زنم.
‫همین طوره.
‫چون هیچ جای دیگه ای ‫چیزی شبیه این مکان وجود نداره.
‫ما حتی مشمول قانون یو ان اس آی هم نیستیم...
‫و واسه همینه که این جایی.
‫دیگه واسه تو از انفرادی ‫ خبری نیست آقای کارمل.
‫می فهمی؟
‫فکر می کنی من زندگی سختی نداشتم؟
‫فکر می کنی من هم همون ‫انتخاب هایی که تو داشتی رو نداشتم؟
‫بلندش کنید!
‫دفعه ی بعدی که من رو دیدی،
‫بهم احترام میذاری.
‫این حشره رو از این جا ببرید بیرون!
‫مستقیم ببریدش به قفس های پایین.
‫می دونی چند نفر میرن انفرادی،
‫و برنمی گردند؟
‫چند تا از پسرها رو از دست دادیم، ها؟
‫چند تا از پسرها بر نمی گردند؟
‫ببین کریت بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫دوره ی محکومیتت چقدره؟
‫پنجاه و هفت سال ازش مونده؟
‫توی این مکان؟
‫ببین داداش تو هیچ وقت از این جا خارج نمیشی،
‫من و ویم هرگز از این جا خارج نمی شیم،
‫مگه این که یه کاری در این خصوص بکنیم.
‫یا الان فرار می کنیم یا ‫دیگه هیچ وقت نمیشه.
‫چه توی تاریکی، چه توی روشناییِ روز...
‫این جا همون مکان متعفن همیشگیه.
‫کریت...
‫خواهش می کنم.
‫باستاک موافقت کرد.
‫تو هم موافقی ویم؟
‫بیاید این جا رو به آتیش بکشیم.
‫از شما دو تا می خوام که ‫همه رو آماده ی رفتن کنید.
‫من رو بلاتکلیف نذارید.
‫روز به خیر، رئیس زندان موردِین.
‫روز شما هم به خیر، ژنرال لینکس.
‫امیدوار بودم نظرتون رو در مورد...
‫آخرین گزارش بدونم.
‫این پیشرفت به نظر خیلی شگفت انگیز میاد.
‫خب ما داریم با منابع استثنائی ای ‫دست و پنجه نرم می کنیم،
‫و کارکنانم به شدت مشتاقند که...
‫ کاری کنند که این مسئله جواب بده.
‫پوشاننده های پوست فتوسنتزی،
‫اعضای بدن احیاکننده.
‫با این وضع ظرف چند ماه اولین...
‫استقرار نیروهامون رو می بینیم.
‫ویژگی های به خصوصی هستند که،
‫در طیف بالایی گزارش آشکار به نظر میان.
‫مطمئنید که می تونید این حد از...
‫موفقیت رو حفظ کنید؟
‫مشکلی هست، رئیس؟
‫چیزی نیست که از پسش بر نیام.
‫به زودی با هم حرف می زنیم. خدانگهدار.
‫ولش کن!
‫خودم این سوسک رو می کشم.
‫قربان یه مشکلی ‫توی سالن غذاخوری به وجود اومده.
‫آره، می دونم. ‫به نگهبان ها بگو دست نگه دارند.
‫فکر نمی کردم من و تو ‫مشکلی داشته باشیم، سای.
‫فقط امیدوار بودم زمان مناسبی ‫ برای دعوا پیدا کنم.
‫بازش کن، لطفا.
‫- قربان... ‫- بازش کن!
‫برو عقب، حشره کوچولو!
‫برید عقب!
‫نذار من جلوتون رو بگیرم آقای لامبراک.
‫می خوای این جا جایگاه خودت رو تثبیت کنی،
‫بذار ببینیم چند مرده حلاجی.
‫نگهبان ها!
‫تا وقتی که جمعیت درست رفتار می کنند،
‫بذار از نمایش لذت ببرند.
‫بهمون کمک کنید! خواهش می کنم.
‫کسی نیست؟
‫موردِین. موردِین.
‫بس کنید! اُه، بس کنید.
‫بذارید بیام بیرون، بذارید بیام بیرون. ‫هر کاری بگید می کنم.
‫تمومش کنید.
‫آقایون.
‫فقط می خواستم بیام این پایین تا براتون...
‫ در مسیر پیشِ رو، سفر امنی آرزو کنم.
‫باید خودتون رو پیشگام در نظر بگیرید.
‫کاوشگران بزرگ عصر جدید.
‫یادتون باشه که جامعه دیگه جایی نیست ‫که بتونید بهش تعلق داشته باشید.
‫این یکی.
‫نه، نه. باهام کاری نداشته باشید.
‫حالا هدف واقعیِ خودتون رو پیدا می کنید.
‫نه! نه!
‫من فاتح روح خودمم!
‫با برخاستن از خاکستر گذشته ی خودتون،
‫اسطوره شناسیِ ققنوس قدرتمند ‫رو درک می کنید.
‫این یکی رو هم بیارید.
‫آقای لامبراک.
‫باید بهت آرامبخش بزنیم.
‫یه حسی بهم میگه می تونی این پایین،
‫به خودت آسیب بزنی.
‫[فصل سه: رام کنندگان شیر]
‫یه چیزی رو بهم بگو.
‫یه پرستار بخش رو چه به تفنگِ ...
‫جنگی نظامی؟
‫امیدوارم بدونی که ما به موقع،
‫به پایتخت نمی رسیم.
‫پیاده، نه. نمی رسیم.
‫چیزی رو از قلم انداختم؟
‫درست اون طرف اون کوه ها ‫یه پست دیده بانی کالاهای قاچاق هست.
‫وقتی برسیم اون جا برنامه ات چیه؟
‫وقتی رسیدیم اون جا یه کاریش می کنیم.
‫در مورد این موجودات چی می دونی، ها؟
‫بخواب رو زمین، همین حالا! بخواب رو زمین.
‫دنبالتند؟
‫آره.
‫قراره بهمون خوش بگذره.
‫امیدوار بودم که وسیله های نقلیه ی ‫بهتری رو انتخاب کنی.
‫مدتی می شد که این ‫ماشین های قراضه رو ندیده بودم.
‫شماها از وجود این جاها خبر دارید،
‫و نمی بندینشون؟
‫ببندیمشون؟
‫از کجا نوشیدنی بگیریم؟
‫اون ها.
‫آره!
‫باید صبر کنید بازیشون تموم شه،
‫وگرنه اصلا این جا رو ترک نمی کنید.
‫بزن بریم، نفس بکش.
‫بشین.
‫حسابی گیج و منگ اند.
‫یه نوشیدنی بخور.
‫فکر کنم دو تا نوشیدنی لازم داریم.
‫برای من یه آب بیار.
‫آب نداریم.
‫البته.
‫خب چرا بهم نمیگی چرا پرستار شدی، سای؟
‫از کمک کردن به آدم ها خوشم میاد.
‫تو هم به این رسیدی؟
‫توی لحظاتی که به حساب میان نه.
‫تو از من آدم بهتری هستی.
‫گوشش بدهکار نیست؟
‫پنج دور پرت می کنیم.
‫هی! هی!
‫اون اتوبوس توئه که بیرون پارکه؟
‫ما وسط بازی ایم ها.
‫می خوام من رو تا اُسایریس برسونی. ‫همین حالا باید برم.
‫آهنگ بزنید!
‫شاید باید بری کمکش کنی.
‫فکر کردی ما راننده تاکسی ایم؟
‫این طور فکر می کنی؟
‫اسمت چیه، پهلوون؟
‫اسمم کِینه.
‫کِین؟
‫اهل این طرف ها نیستی، نه؟
‫باید اون لیوان رو پر کنی.
‫در حال حاضر من ‫خیلی خیلی از خونه دورم،
‫واسه همینه که نیاز دارم یکی من رو برسونه.
‫من و رفیقم که توی کافه ست.
‫لعنتی، نگاهش کن، پسر. ‫در برابرت زانو می زنم، پسر.
‫تو آدم معرکه ای هستی.
‫عجب رفقای معرکه ای.
‫باید عکستون رو بذارن ‫ روی جلد یه مجله ، مگه نه؟
‫ولی جاتون این جا نیست، نه؟
‫خجالتی نباش.
‫بیا بازی کن.
‫اُه، نه، نه، نه.
‫ولش کن. نمی خواد بکشیش.
‫از طرف دوستم عذر می خوام.
‫این پلیس خوب بلده ‫چطور این کار رو می کنند.
‫فقط باید همین کار رو می کردی. ‫یه نوشیدنی برام می آوردی.
‫از ظاهرت معلومه،
‫نظامی هستی، درسته؟
‫ده هزار دلار بهت میدم.
‫نمی ارزه.
‫یه چاقو زیر گلوته،
‫و هنوز سعی می کنی رک باشی؟
‫از اکسور اومده.
‫فقط داره تلاش می کنه ‫ قبل از این که بیان دنبالش ،
‫برگرده پیش خانواده اش.
‫اوهوم؟
‫راست میگه؟
‫می خوای واسه همچین چیزی ‫ده هزارتا بهم بدی؟
‫ده هزارتا؟
‫نه، نه،نه! ‫داره مثل سگ دروغ میگه.
‫فکر کنم شنیدم که گفت 20 تا.
‫گفت 20 تا.
‫قبول کن.
‫بیست هزارتا؟
‫بهت بیست هزارتا میدم.
‫آره! ولش کن.
‫اون اتوبوسی که بیرونه ‫انگار تغییر داده شده.
‫اوهوم.
‫اون زره پوش ردیفه؟
‫چرا می پرسی؟ ‫قراره بهمون شلیک کنند؟
‫دوست داریم ایمن سفر کنیم.
‫در مورد اتوبوس قدیمی زندان که حرف نمی زنیم.
‫داریم در مورد گریسی صحبت می کنیم...
‫با اسم مستعارِ...
‫عزیز دلم.
‫آره، برید اتوبوسم رو ببینید.
‫اون راحت می رسوندتون.
‫بیست هزار دلار. یک سره. قبوله؟
‫اوهوم.
‫بریم.
‫می خوای با اتوبوسم برسونیمت؟
‫باید این رو بزنی.
‫چاقو رو پرت می کنی سمت تابلو،
‫بعدش قرارمون سر جاشه.
‫آره.
‫با استعدادی.
‫- چند تا اسلحه لازم داریم. ‫- اسلحه؟
‫پس قراره بهمون شلیک کنند؟
‫همون طور که گفتم ‫دوست داریم ایمن سفر کنیم.
‫خب می تونیم یه سری ‫ به هاپر و مندل بزنیم.
‫- ولی برات خرج بر می داره. ‫- خرج داره.
‫تا این فروشگاه چقدر فاصله ست؟
‫تا فروشگاه هاپر و مندل چقدر فاصله ست؟
‫اُه نه، نه، نه،نه. ‫اون قدرها هم دور نیست.
‫حدودا رفت و برگشتش 30 دقیقه ست.
‫-نزدیکه. ‫- آره.
‫می خوای باز هم حرف بزنی، ‫یا بزنیم به جاده؟
‫[فصل چهار: سرنوشت آشکار]
‫آقای لامبراک می دونی زمینی سازی چیه؟
‫عملِ تبدیل یه محیط متخاصم،
‫به محل سکونتی برای انسان هاست.
‫متاسفانه خیلی از سیاره ها ‫گونه های بومی ای دارند،
‫که از همکاری سر باز می زنند.
‫برای نابود کردنشون نیازمندِ...
‫ روش مقرون به صرفه تری بودیم.
‫دارم این ها رو بهت میگم چون می خوام،
‫خیلی واضح بفهمی،
‫که فرصت داری بخشی از چه اتفاقی باشی.
‫دوستمون توی سلول بغلی همین الان با ‫یکی از اعضای تیم پر ستاره مون آشنا شد.
‫خیلی هاشون هم سلولی های سابق خودت اند،
‫و امیدواریم،
‫با دوام شرایط جسمانیش،
‫به زودی بتونه به اون ها بپیونده،
‫و تبدیل به چیزی بشه که ‫به عنوان یه انسان حقیر،
‫قادر به انجامش نبود.
‫موجودی قادر به تکامل یافتن،
‫وفق پیدا کردن،
‫حتی توی سخت ترین شرایط محیطی.
‫دیدم که تاب آوردن تغییر چه نیرویی می خواد.
‫تقلا نکن،
‫ازش نترس.
‫به خودت اجازه بده که جلوه ی...
‫هیولایی باشی که می دونم ‫درون روحت زندگی می کنه.
‫جون سالم به در بردن از این دوره ی بعدی،
‫ذهنت رو به جاهایی می بره ‫که تا حالا نرفته.
‫اون موقع ست که باید یادت باشه،
‫که این یه شانس دوباره ست.
‫باهاش تسلی پیدا کن.
‫تسلی...
‫نگهبان ها!
‫باستاک؟ موفق شدی.
‫باید حرکت کنیم.
‫- همه چیز رو آوردی؟ ‫- آره.
‫کارت های شناسایی کجان؟ ‫- بیا.
‫- برات یه مخصوصش رو پیدا کردم. ‫- پرستار؟
‫نمی خوای بدونی چی کار کردم ‫که به دستش بیارم.
‫سلول ها رو باز کردم.
‫درهای دیگه ای بودند و ...
‫- چی؟ ‫- و... و...
‫- چی شد؟ ‫- چی شد؟
‫اهریمن رو آزاد کردم.
‫حرکت کن. حرکت کن.
‫نگهبان ها! گزارش بدید.
‫برو، برو، برو!
‫عجله کن!
‫داری میگی ویم قراره...
‫یکی از اون ها بشه؟
‫فقط چیزی که توی نمایشگرها دیدم رو می دونم.
‫باید قبل از این که هوا تاریک شه ‫برسیم اُسایریس.
‫زود باشید. بریم.
‫بچه ها من نمی تونم با شما بیام.
‫چی؟
‫چی داری میگی پسر؟
‫باید با هم بمونیم.
‫آروم، آروم باش، آروم.
‫آروم باش، پسر.
‫چی کار می خوای بکنی، ها؟
‫کجا می خوای بری، سای؟
‫میرم اپرا.
‫چی؟
‫اُه، سای کوچولو، نمی خوای بری اپرا.
‫توی اپرا آواز می خونند.
‫به من پشت نکن سای.
‫موفق باشید.
‫ولش کن. من و تو.
‫اون بیرون می میری.
‫من تو رو ایجاد کردم.
‫خداحافظ ویم.
‫[فصل پنج: مسیر طولانی]
‫[سیاره ی زمین]
‫[دو سال قبل]
‫معمولا توی یه زندان فوق امنیتی محلی،
‫20 سال حبس می گیری.
‫شاید 15 سال که گذشت بیای بیرون،
‫ولی من خیلی فکر نمی کنم که این طور بشه.
‫با وجود تمام تلاش های ما،
‫تو رو به عنوان یه هیولا ترسیم می کنند.
‫اون ها روی قانون شکنی تاکید می کنند،
‫سوء استفاده از اعتماد مردم به شخصی...
‫در جایگاه تو.
‫این ماجرا رو تبدیل به درس عبرت می کنند.
‫چشم در برابر چشم و این چیزها.
‫کاش خبرهای بهتری داشتم.
‫مهم نیست.
‫هیچی دیگه مهم نیست.
‫کی پولش رو میده؟
‫من.
‫از اون کت اکسورت چندان خوشم نمیاد.
‫از آدم های شبیه شماها خوشمون نمیاد.
‫چقدر میشه؟
‫مندل میگه معامله ای در کار نیست.
‫چطوره تو از مندل بپرسی،
‫دقیقا چه رقمی راضیش می کنه.
‫سی هزارتا.
‫سی تا عادلانه ست.
‫سی تا. قبوله.
‫قبوله.
‫میشه بپرسم شماها همگی،
‫با این نوع تجهیزات کجا دارید میرید؟
‫آره، می تونی بپرسی.
‫فقط می خواستم ادب رو رعایت کرده باشم.
‫دوست های خوبی داری.
‫پول خوبی به جیب زدیم.
‫به جیب زدم.
‫عجب پول خوبی به جیب زدم.
‫هوم.
‫بیا این جا.
‫پول و پله.
‫اون چیه؟
‫قسم می خورم الان یه چیزی دیدم.
‫پشت رو ببین.
‫همه جا هستند.
‫موشک های شوک دهنده کجا اند؟
‫یعنی فروختیمشون؟
‫نمی میرند.
‫دارم دوباره پرش می کنم!
‫یکی رو زدم!
‫پس چیزی که داری میگی اینه که ،
‫کمتر از 12 ساعت دیگه،
‫کل این جا می تونه نابود بشه؟
‫تمام موجودات زنده.
‫همه می میریم؟
‫آره، درسته.
‫اون هیولاهای لعنتی ای که ‫توصیف می کنی رو که اضافه کنی،
‫این جا اصلا شبیه اون چیزی ‫که توی بروشورش بود نمیشه.
‫هیچ وقت فکر می کنی که ‫آدم چه جوری از جایی که توشه سر در میاره؟
‫کلی برنامه داریم.
‫کلی برنامه می چینیم ‫و با این حال به این جا رسیدیم.
‫نه، واقعا نه.
‫من دقیقا می دونم چطور ‫سر از این جا در آوردم.
‫داری در مورد سرنوشت حرف می زنی، سای؟
‫من به سرنوشت اعتقاد ندارم.
‫فقط پیامده.
‫درسته، خوشتیپ.
‫بدون حسرت زندگی کن. ‫هرگز نمیشه به عقب برگشت.
‫نگاه به عقب فقط برای اینه که ‫بهت کمک کنه که به جلو حرکت کنی.
‫خب، من از اومدن به این ‫سیاره ی مزخرف پشیمونم.
‫چی اش این قدر بامزه ست؟
‫من عاشق این جام.
‫من هم همین طور عزیزم.
‫فضاهای وسیع داره. هوای تمیز.
‫غذا از آزمایشگاه نمیاد.
‫بهشته.
‫مامانم می گفت آدم ها عوض نمیشن،
‫فقط نسخه ای که از گذشته ‫به یاد دارند عوض میشه.
‫من میگم به یه آدم یه کبریت بدی ‫یه دقیقه گرم میشه،
‫به آتیش بکشیش، تا آخر عمرش گرم می مونه.
‫تو چطور، پهلوون؟
‫از این جا خوشت میاد؟ ‫از منطقه ی مرزی خوشت میاد؟
‫24 ساعت پیش خیلی بیشتر ‫ازش خوشم میومد،
‫ولی این یه شروع تازه ست ‫و بهش نیاز داشتم.
‫همین و این که ‫نمی تونم از زمین دور بشم.
‫اون بالا حقوق حسابی بهت نمیدن؟
‫توی اون سفینه ی فضایی؟
‫آره، حقوقش خوبه.
‫این رو هم در نظر داشته باش ‫که به خاطر اون شغل،
‫ازدواج ناموفقی داشتم،
‫شونه ای که هیچ وقت درمان نمیشه،
‫و دختری دارم که خیلی نمی شناسمش،
‫ولی آره، پولش عالیه.
‫خب، خانواده هامون ما رو بیرون انداختند،
‫واسه همین چاره ای نداشتم،
‫جز این که یه کاری کنم ‫که یه کم جدی باشه.
‫خانواده هاتون؟
‫شماها نسبت خانوادگی دارید؟
‫آره. اون دخترعمومه.
‫ما اصلا شبیه هم نیستیم.
‫اما همدیگه رو می شناسیم.
‫آقای سرخوش چیه؟
‫کِین مهربون.
‫منطقه ی تو اون بالا چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫اون بالا چی کار می کنی؟
‫مسئول زیرساخت بودم.
‫نظارت بر رشد شهر و حومه اش.
‫همه چیز، می دونی مثل...
‫پایتخت، معادن، زندان.
‫منظورت اردوگاه های کار برده هاست؟
‫مستعمره های زندان ‫کاوش های فضایی رو،
‫برای همیشه دگرگون کردند.
‫تنها راه رشد سریع این سرزمین های مرزی،
‫از طریق کار اجباری بود.
‫در غیر این صورت ما این جا نبودیم.
‫این ممکنه نکته ی خوبی برای صحبت ...
‫توی جلسات هفتگیتون اون بالا باشه،
‫ولی اون زندانی ها،
‫فراتر از این که من شخصا ‫در موردشون چی فکر می کردم،
‫داغون می اومدند پیشم.
‫خیلی فراتر از ‫حدود انسانی کار می کردند.
‫ما قبلا اون اول که اومده بودیم این جا،
‫برای زندان رانندگی می کردیم.
‫چیزی که دیدیم خیلی بد بود.
‫حداقل دارند کار مفیدی انجام میدن.
‫زندان باید سخت باشه دیگه.
‫مجازاته دیگه، درسته؟
‫انتخاب بزرگیه که به هر چیزی که...
‫زمانی نمادی ازش بودی پشت کنی.
‫خونواده داری سای؟
‫خونواده داری؟ بچه داری؟
‫پس نمی فهمی.
‫یه چیزی هست که باید بگم.
‫اگه دخترت اون جا نباشه چی؟
‫ها؟
‫اون جاست.
‫و بعد تو ما رو به پناهگاه می بری،
‫و ما اون جا جامون امنه؟
‫صد در صد؟
‫آره، بهتون قول میدم.
‫فقط به محض این که دخترم در امان باشه.
‫حتی اگه نباشه؟
‫آره، حتی اگه نباشه.
‫خب قراره یه خانواده ی شاد بزرگ باشیم.
‫من میشم عموش.
‫باحال میشه.
‫هی بیل، تا اُسایریس چقدر راهه؟
‫احتمالا یه چند ساعتی،
‫طول می کشه، خوشتیپ.
‫نگران نباش، کلی وقت داریم،
‫چند تا از این موجودات رو شکار کنیم.
‫هیچکس نمی تونه سر به سر بیلی بذاره.
‫خوش می گذره.
‫اُه ، لعنتی.
‫یه لاک پشت بزرگ گازگیر داره ‫به اتوبوس عزیزم حمله می کنه.
‫آپارتمانم درست بالای سرمونه.
‫طبقه ی سوم.
‫لعنتی، اتوبوس لعنتیم رو نخور.
‫بیل و جیپ شما از اتوبوس محافظت کنید.
‫سای تو با من بیا.
‫خیلی خب پسرها. ‫یا الان یا هیچ وقت.
‫بزن بریم!
‫می دونی امکانش هست که اون بالا ‫نباشه یا حتی اتفاقی بدتر از این افتاده باشه.
‫اگه این اتفاق بیفته، مستقیم بر می گردیم ‫این جا. فهمیدی؟
‫آره، فهمیدم.
‫اُه، کین. امیدوارم پیداش کنی.
‫برو دخترت رو پیدا کن پهلوون.
‫خیلی خب، شما رو پوشش میدیم. ‫بریم جیپ.
‫بریم.
‫بریم جیپ.
‫برو، برو، برو.
‫پسرها! بجنبید.
‫بریم!
‫در رو باز کن! برو.
‫برق قطعه. از پله ها بیا.
‫از راه پله ی ما برید بیرون.
‫آزمین، خودتی؟
‫چی؟
‫آزمین، من کِینم، همسایه ی طبقه ی بالا.
‫از کجا معلوم؟
‫اُه کِین از واحد سی و هشته.
‫ایندی یا رومینیا رو دیدید؟
‫صداشون کردم.
‫جوابی ندادند.
‫از این طرف که نیومدند.
‫کل دنیا داره دیوونه میشه.
‫یکی همراهمه. میایم بالا ، باشه؟
‫راه پله ی من که نیست. ‫تو هم اجاره میدی.
‫خیلی محبت داری.
‫در امان باشید.
‫پایین تر رو هدف بگیر.
‫زود باش!
‫اَه! زدمت، لاک پشت کوچولو.
‫ها ها.
‫لعنتی.
‫ایندی!
‫عقب وایسا.
‫کِین.
‫بابا؟
‫بابا، من این جام. ‫بابا، من این جام!
‫عزیزم.
‫خوبی؟ رومینیا بهم گفت،
‫اون تو قایم شم و بیرون نیام تا تو بیای.
‫اُه عزیزم.
‫رومینیا کجاست؟
‫- رفته خونه. این جا نیست. ‫- باشه.
‫کِین باید بریم.
‫- اون کیه؟ ‫- دوستم سای.
‫اون مرد خوبیه. می خواد کمکمون کنه.
‫باید باهامون بیای.
‫پیش خودم می مونی، باشه؟
‫و چیزیمون نمیشه ولی ‫باید همین حالا فرار کنیم.
‫کِین.
‫باید بریم. برو، برو، برو.
‫بجنب!
‫برید!
‫حرکت کنید! حرکت کنید.
‫بیل، داروها رو کجا نگه می داریم؟
‫بریم، بریم، بریم.
‫بابا، بابا کجا بریم؟ ‫جایی برای رفتن نیست.
‫حالا چی؟
‫نمی دونم. بذار فکر کنم. ایندی!
‫ایندی!
‫بابا! بابا! ‫یه اتوبوس اون پایینه.
‫می تونیم بریم.
‫باید بپریم.
‫- هی، نه! ‫- بیا این جا.
‫نه! ارتفاعش خیلی زیاده! سای!
‫دستت رو بده بهم.
‫برید کنار!
‫ایندی! بیا این جا، بیا این جا! ‫بیا این جا!
‫بیل! جیپ! دریچه رو باز کنید.
‫بازش کنید!
‫بازش کنید! در رو باز کنید!
‫بازش کنید!
‫دریچه رو باز کنید!
‫زود باش، زود باش.
‫بگیرش. بگیرش.
‫- گرفتیش؟ ‫- گرفتم.
‫همین جا بمون.
‫خیلی خب! اومدم تو. بریم.
‫خوبی؟ خوبی؟
‫بریم. سرت رو پایین بگیر. رانندگی کن.
‫جیپ! جیپ! باید همین حالا بریم.
‫همه ی چیزهایی که الان ‫در مورد موجودات ، آدم هایی که ...
‫براشون کار می کردم، ‫همه اتفاقاتی که اون بیرون ...
‫در حال وقوعه بهت گفتم رو فهمیدی؟
‫واسه ام مهمه.
‫می فهمم بابا. می فهمم.
‫متاسفم که...
‫پدرِ...
‫خیلی بدی بودم.
‫متاسفم که زندگی من و مادرت به هم خورد.
‫دوستش داشتم.
‫خیلی دوستش داشتم.
‫متاسفم که موقعی که داشتی بزرگ ‫می شدی کنارت نبودم.
‫و متاسفم که نتونستم برای بازی هات بیام.
‫بازی های سافت بالت.
‫بازی های فوتبالت و تمرین های موسیقیت،
‫عیبی نداره.
‫متاسفم که برای هیچ کدوم این ها نیومدم،
‫ولی فکر می کنم تو فوق العاده ای.
‫باید بدونم من رو می بخشی.
‫البته که می بخشمت.
‫اگه از این مخمصه خلاص شیم، ‫همه چیز عوض میشه.
‫بهت قول میدم عوض میشه.
‫جیپ حدود یه کیلومتر دیگه ‫می پیچیم سمت راست.
‫پناهگاه توی یه معدن متروک قدیمیه.
‫و گوش به زنگ باشید. اون موجودات ‫می تونند هر جا باشند.
‫یه سیستم رمز روی دره. ‫رمزش 14286 ئه.
‫سای شنیدی؟
‫14286.
‫- جیپ؟ ‫- فهمیدم.
‫بگو.
‫14286.
‫فهمیدم. 14286.
‫14286.
‫معاهده ی 84 آغاز میشه.
‫ژنرال، پویشگرها یه اتوبوس رو نشون میدن،
‫که به سمت پناهگاه اپکس ریج میره.
‫بابا!
‫سای! در موقعیت ساعت سه مهمون داریم!
‫همین پایین بمون، باشه؟
‫- چی شده؟ ‫- همون جا بمون.
‫داره چی کار می کنه؟
‫داره می بینه کجا میریم.
‫جیپ همین جوری مستقیم برو. ‫نپیچ.
‫وقت برای این کار نداریم.
‫چاره ای نداریم.
‫ولی بابا، بابا چه اتفاقی داره می افته؟
‫ایندی، پایین بمون، خواهش می کنم.
‫اون وسیله حداقل چهار دقیقه وقت لازم داره،
‫که به یه فاصله ی امن برسه.
‫کوچیک تر از اونیه که انفجار رو تاب بیاره.
‫وقتی بره، برمی گردیم.
‫چقدر وقت داریم؟
‫4:15.
‫4:15?
‫مزخرفه.
‫اگه نره چی؟
‫بعد دیگه دلیلی برای نگرانی نداریم، درسته؟
‫- بابا؟ ‫- پایین بمون، باشه؟
‫گوش کن، از خودت محافظت کن.
‫مثل یه توپ باش، باشه؟
‫یه توپ خیلی کوچولو.
‫تا جایی که می تونی ‫سرت رو پایین بگیر، فهمیدی؟
‫دخترت چطوره؟
‫ترسیده.
‫سای، کجاست؟ ‫می تونی ببینیش؟
‫داره از بالای سرمون رد میشه.
‫- داره میره! ‫- بپیچ.
‫ایندی، خوبی؟
‫آره.
‫برو. بپیچ.
‫در امتداد قله ی اون کوه،
‫و با نهایت سرعت برو.
‫می رسیم؟
‫سعیمون رو می کنیم.
‫دیگه داریم می رسیم. ‫گورستان ماشین ها رو می بینم.
‫راه پناهگاه رو یادته؟
‫همین پایین بمون و وقتی رسیدیم اون جا بدو.
‫کِین.
‫کِین!
‫بخوابید روی زمین!
‫ایندی، بخواب رو زمین.
‫ایندی...
‫خداحافظی ای در کار نبود.
‫حرف پایانی ای هم نبود.
‫و لحظه ای که پام رو از ‫اون اتوبوس گذاشتم بیرون،
‫می دونستم دیگه هرگز صورتش رو نمی بینم.
‫بابام!
‫پیشم بمون!
‫بابام رو می خوام.
‫می دونم.
‫نمی خواستم تنهاش بذارم،
‫و با این حال ، یه قاتل محکوم شده،
‫به حبس ابد بهم اجازه ی این کار رو نمی داد.
‫هر چیزی که در عمرش از دست داده بود،
‫الان با هر قدم ناامیدانه اش،
‫داشت به جلو می روندش.
‫این جا اند!
‫برو، ایندی! برو.
‫ولی هر چقدر هم که فرار کنی...
‫از این طرف.
‫- یا هر چقدر خوب قایم بشی... ‫- از این طرف.
‫اون طرف؟
‫نمی تونی از سرنوشت فرار کنی.
‫عجله کن ایندی.
‫14286، ایندی!
‫فهمیدم.
‫شیش. زود باش، زود باش.
‫برو، ایندی.
‫هسته ی پلوتونیم در معرض است.
‫آغاز فروریزش.
‫ده، نه،
‫هشت، هفت،
‫شش، پنج،
‫چهار، سه،
‫- وقتمون تمومه. زود باش! ‫- دو...
‫یک.
‫سای!
‫سای، چه بلایی داره سرت میاد.
‫دارم تبدیل به یکی از اون موجودات میشم.
‫چی کار کنم؟
‫تو این جا پیش من در امان نیستی.
‫بهم بگو چی کار کنم؟
‫بهم بگو!
‫یه چیز تیز واسه ام پیدا کن.
‫بیارش پیش من.
‫آره، خواهش می کنم...
‫می خوای باهاش چی کار کنی؟
‫پیش من این جا جات امن نیست.
‫بیارش این جا.
‫نه.
‫تنهایی نمی تونم این کار رو بکنم.
‫باید بهم کمک کنی.
‫باید کمکم کنی. بی خیال.
‫نمی تونم.
‫و ازم محافظت می کنی. همون طور که بابا گفت.
‫نه!
‫من تنهایی نمی تونم این کار رو بکنم.
‫سای، تو تنها کسی هستی که دارم.
‫نه!
‫[فصل شش: گناه اصلی]
‫پرستار لامبراک،
‫چه کار اشتباهی کردید ‫که باز برگردید به این شیفت؟
‫حالت چطوره؟
‫الان افرادی توی اون کافه هستند،
‫که دارند از خوردن ‫یه نوشیدنی لذت می برند.
‫دارم فکر می کنم چرا من یکی از اون ها نیستم.
‫- مریض داره میاد؟ ‫- تصادف دو وسیله ی نقلیه،
‫- سه نفرند. ‫- این جا اند؟
‫همین الان.
‫امشب اپرا چطور بود؟
‫اولین بار بود که می رفتی، درسته؟
‫خیلی اغراق شده بود.
‫این مادر یه دختر کوچولوئه که ‫ توی صحنه ی تصادف فوت کرد.
‫اونی که داره میاد یه مرد 24 ساله ست ‫که باعث تصادف شد.
‫خیلی خماره ولی شرایطش پایداره.
‫میریم اتاق عمل شماره 1.
‫کیارا، کای، دوستش داشتند.
‫واقعا دوستش داشتند.
‫خوب بود.
‫وقت گذروندن با خانواده همینه دیگه.
‫خب تا می تونی باهاشون وقت بگذرون.
‫فشار خون رو می گیرم.
‫همه چیز...
‫کیارا؟
‫پرستار لامبراک لطفا از اتاق برید بیرون.
‫همسرمه. صدام رو می شنوی؟
‫هر کاری بتونیم انجام میدیم ‫که جونش رو نجات بدیم،
‫خیلی دوستت دارم.
‫سای، باید بری.
‫اگه می تونی صدام رو بشنوی ‫دستم رو فشار بده.
‫دستش رو فشار بده.
‫خواهش می کنم، عزیزم.
‫داریم از دست می دیمش.
‫دخترم کجاست؟
‫همونیه که...
‫اون هم جزو تلفاته؟
‫خیلی متاسفم.
‫دخترم کجاست جاندی؟
‫کای کجاست؟ دختر کوچولوم کجاست؟ ‫کای کجاست؟
‫خیلی متاسفم.
‫نه.
‫آسیستول! احیا رو شروع می کنیم.
‫اُه عزیزم.
‫از این ماجرا درس عبرتی می سازند.
‫چشم در برابر چشم و این چیزها.
‫[فصل هفت: ‫پیامد: سال اول]
‫پدرم همیشه می گفت،
‫نمیشه به شخصی اعتماد کرد که...
‫یه چیزی ازت می خواد...
‫ولی این رو هم می گفت ‫که هرگز کسی رو ندیده که،
‫چیزی از کسی نخواد.
‫من میگم وقتی لازم باشه،
‫ما همینیم که هستیم.
‫خب این هم چراغ چشمک زن.
‫شناختیش؟
‫انگار یه مدل قدیمیه.
‫حتما دستی فعال شده.
‫یکی باید این جا باشه.
‫این یعنی باید این کار رو ‫به روش سختش انجام بدیم.
‫خب یه پناهگاه این نزدیکیه.
‫ازاون جا شروع کن.
‫میرم و وسایل رو میارم.
‫آره، باشه.
‫ویتمور.
‫بله؟
‫یه بچه ست.
‫همون جا بمون. ما میایم و می گیریمت.
‫یه سفینه ی بزرگ بود، ‫فلوتیلا.
‫قبلا این جا دور می زد.
‫کجا رفته؟
‫داره میره به زمین.
‫بعد از فاجعه فراخوندنش.
‫بگو ببینم گفتند این جا چه اتفاقی افتاده؟
‫فقط گفتند که،
‫زندانی ها شورش کردند ‫و رآکتورها رو خراب کردند.
‫یه فروریزش بوده.
‫چند تا بازمانده اون جا بودند؟
‫هیچی.
‫حداقل ما این طور فکر می کردیم.
‫می خوای این جا بمیری؟
‫نمی خوام بمیرم.
‫پس ما رو می بری پیش فلوتیلا.
‫مطمئن میشی که بدون این که ‫ شناسایی بشیم وارد میشیم،
‫یا این که به قیمت جونت تموم میشه.
‫باشه، باشه.
‫سای، داریم می ریم خونه.
‫خداحافظ بابا.
::. www.Doostihaa.com .::